Biografija
AnaMarija Petrović, rođena u Kruševcu 1994. godine, muzikom počinje da se bavi u osmoj godini, kada se upisuje u osnovnu muzičku školu ,,Isidor Bajić" u Novom Sadu. Prvih godinu dana završava klavir u klasi prof. Lidije Savić, sledeće godine se prebacuje na harfu u klasi prof. Željke Sponze. Od šestog razreda niže muzičke škole do studija školovanje nastavlja u klasi prof. Mine Momčilović. 2013. godine upisuje se na Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu, u klasi prof. Ljiljane Nestorovske. Dobitnica je mnogih nagrada na republičkim i međunarodnim takmičenjima (Francuska, Italija, Slovenija, Beograd...). Izdvajaju se: 2007. godine na Međunarodnom takmičenju, dva prva mesta L` Ufam, u Parizu, dve srebrne plakete na međunarodnom takmičenju u Sloveniji, druge i treće nagrade na međunarodnom takmičenju ,,Petar Konjović" u Novom Sadu i Beogradu, kao i na republičkim takmičenjima u Beogradu, prvo i drugo mesto na festivalu harfe u Zrenjaninu. Uspešno je nastupala sa srednjoškolskim orkestrom i horom ,,Isidor Bajić", solistički i kao pratnja u AP Vojvodini, Galeriji Matice Srpske u Novom Sadu, Dečijem kulturnom centru, Skupštini grada Beograda, na dvoru srpske porodice Karađorđević, Palati Srbije i mnogim drugim svečanostima. Pohađala je majstorske kurseve kod eminentnih harfista kao što su Elizabet Binoš, Ana Vercollantseva, Maria Bildea, Anđela Mađarova, Han An Liu, Emanuella Delji Esposti, Nikoleta Sanzin, Saša Boldačev, Frank Sternfield i mnogi drugi. Učestvovala je kao spoljni saradnik u raznim projektima FMU orkestra, Makris, Borislav Pašćan, Euphoni (orkestar mladih studenata iz Austrije i sa Balkana), RTS i Orkestar Beogradske Filharmonije. U toku svog školovanja učila je engleski i italijanski, jezike koje tečno govori. Dok je nemački učila 2018. godine. Znanje iz jezika samostalno nastavlja da usavršava. Uporedo je završila osnovnu školu za solo pevanje 2017.-2019. u klasi Ljiljane Antonijević. Dok je 2017./2018. godine završila osnovne studije, a 2018./2019. diplomirala završavajući master akademske studije u klasi profesorke Ljiljane Nestorovske na Fakultetu muzičke umetnosti. Tokom svojih studija i pored svoje solističke karijere, ostvarila se kao majka i rodila dvoje dece, 2015. i 2017. godine, a kasnije i 2022. godine, kao majka troje dece. Radila je u Biblioteci Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu. Od 2010. je član UHU-a (Udruženje Harfista Srbije), UMUS-a (Udruženje Samostalnih Umetnika Srbije) i UMJAZZPOP (Udruženje džez pop rok umetnika Srbije). U toku svog celokupnog školovanja nastupala je i nastavlja da nastupa na raznim muzičkim festivalima. Od 2017. godine samostalno započinje i nastavlja da gradi svoju samostalnu muzičku delatnost svirajući raznovrsne muzičke žanrove na raznovrsnim bitnim događajima, proslavama, festivalima i raznim zabavama. Tu se najviše ističu nastupi za Ministarstvo u Palati Srbije.
Istorija o harfi
Harfa je najstariji poznati gudački instrument. Reč ,,Harpa,, ili ,,Harp,, potiče od anglosaksonskih, starnemačkih i starnordijskih reči, što znači ,,čupati,,. Do 13. veka termin va se posebno primenjivao na trouglastu harfu za razliku od lirske harfe. Najraniji gelski izraz za instrument sa žicom bio je ,,cruit,, primenjen je posebno na harfu do 1200. Kasnija reč koja se koristila u Škotskoj i Irskoj za ,,keltsku,, harfu bila je clarsach ili clàirseach. Škotski zapisi iz 15. i 16. veka pokazuju da su oba termina ,,harfa,, i ,,clarsach,, bili u upotrebi u isto vreme, i čini se da ukazuju na to da je postojala razlika između harfa evropskog stila nanizanih u crevima i harfa žičane poluge. Većina narodnih harfa je nanizana kombinacijom najlona, metala, creva i sintetičkog ugljenika ili vlakana. Niko zaista ne zna odakle je harfa nastala i nikada nećemo saznati kako je zvučala muzika na harfi u preistorijskom vremenu. Jedno od najranijih otkrića muzičkih instrumenata pokazalo je instrument sličan harfi na slikama na stenama koje datiraju iz 1500. godine pre nove ere u Francuskoj. Mnogi veruju da su najraniji harfi nastali od zvuka lovačkog luka. IN hijerpglifi pokazuju da je u starom Egiptu bilo mnogo harfi. Egipatski faraon Ramzes III dao je u svojoj grobnici oslikati mnogo harfi. U Novom kraljevstvu, harfe su bile visoke do 2 metra i 6,5 stopa sa 19 žica i svirale su se sedeći ili stojeći. Harfe su bile veoma popularne u drevnoj Asitiji i Mesopotamiji. Jedna od najranijih ilustracija harfe bila je na vazi pronađenoj u vavilonskom hramu. Ove harfe su bile ugaone harfe sa 12 do 15 žica i slične gudačkim instrumentima koji su svirali u Egiptu otprilike u isto vreme. Ugaona harfa predstavlja sledeći korak u istoriji ka modernoj harfi. Ugaona harfa se razlikuje od onoga što danas nazivamo harfom po tome što joj je nedostajao prednji stub ili stub. Odsvirano je ,,naopako, iz njegovog sadašnjeg sviračkog opredeljenja, sa klinovima za podešavanje na dnu.
Harfa je jedan od najstarijih muzičkih instrumenata, sa istorijom koja seže do drevnih civilizacija Mezopotamije, Egipta i Persije. Postoji nekoliko tipova harfi, uključujući koncertne harfe sa pedalama i keltske harfe sa ručnim polugama. Harfa je poznata po svom prelepom, eterealnom zvuku i često je simbol mira i harmonije.
Njena magija i elegancija osvajaju srca muzičara i publike širom sveta. Egipćani, Mesopotamci i Persijanci su je koristili ne samo kao muzički instrument, već i kao simbol plemstva, božanstva i umetnosti. Jedan od najpoznatijih tipova harfi je koncertna ili pedalna harfa, koja ima 47 žica i pedale koje omogućavaju brze promene tonova. Ovaj tip harfe se često koristi u klasičnoj muzici zbog svoje svestranosti i bogatog zvuka. S druge strane, keltske harfe, sa svojih 22 do 38 žica, imaju jednostavniji mehanizam sa ručnim polugama, što ih čini popularnim za tradicionalnu i folk muziku.
“All I need to know about life I learned from a Harp”
